"Oto Ten przeznaczony jest na upadek...

Jest rzeczą niezaprzeczalną, że Maryja wiele wycierpiała jako Matka Zbawiciela.

Oddawanie czci Matce Bożej Bolesnej swoimi korzeniami tkwi w Ewangelii i pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Już w zapisach Ojców Kościoła IV i V w. są pełne treści opisy i rozważania o życiu Maryi. Na Zachodzie również wielu pisarzy rozmyślało i głosiło kazania o współcierpieniu Matki Bożej. Szczególnie święci, Ambroży, Anzelm czy Bernard.

Ale nadzwyczajny rozwój tej pobożnej tematyki datuje się od wieku XIII. Głównie dzięki kaznodziejom z zakonu franciszkanów i serwitów. Z tego okresu pochodzi między innymi sekwencja "Stabat Mater" czy też "Skarga Madonny". Na początku wieku XIV weszło w życie nabożeństwo do Boleści Maryi. Tradycja wskazuje na siedem mieczy raniących matczyne serce Niepokalanej.

Od XIV w. często pojawiał się motyw siedmiu boleści Maryi. Są nimi:

1. Proroctwo Symeona (Łk 2, 34-35)

2. Ucieczka do Egiptu (Mt 2, 13-14)

3. Zgubienie Jezusa (Łk 2, 43-45)

4. Spotkanie z Jezusem na Drodze Krzyżowej

5. Ukrzyżowanie i śmierć Jezusa (Mt 27, 32-50; Mk 15, 20b-37; Łk 23, 26-46; J 19, 17-30)

6. Zdjęcie Jezusa z krzyża (Mk 15, 42-47; Łk 23, 50-54; J 19, 38-42)

7. Złożenie Jezusa do grobu (Mt 27, 57-61; Mk 15, 42-47; Łk 23, 50-54; J 19, 38-42)

Prymas Tysiąclecia mówił: "Nie można zliczyć, ile mieczów przeszyło serce Maryi. Bo całe Jej życie było jednym wielkim mieczem, jednym wielkim cierpieniem. Urodzić Syna po to aby umarł, i to na krzyżu." Obecność Maryi na Kalwarii odpowiada zamiarowi Bożemu, skoro w dniu ofiarowania Jezusa Symeon natchniony przez Ducha Świętego wypowiedział prorocze słowa: "Twój Syn będzie znakiem sprzeciwu, a Twoją duszę miecz przeniknie". Misterium odkupienia rozpoczęło się w Maryi, która poznawszy za zwiastowaniem anielskim wcielenie Chrystusa, przez osobiste przeżycie została włączona w Jego mękę, krzyż i zmartwychwstanie. Dlatego Maryję, Matkę Bolesną możemy nazywać współodkupicielką i naszą matką, zgodnie z testamentem konającego zbawiciela, który rzekł do ucznia: "Oto matka twoja", a do Maryi: "Oto syn twój".

Matko Bolesna, Twe oko zwróć 

Ku mojej nędzy, niedole skróć 

Ty znasz co boleść, co skargi szloch 

Przed Tobą Matko, korze sie w proch 

Tyś, bowiem siedmiu doznała ran 

Kiedy na krzyżu konał nasz Pan 

Cale Twe życie, bolesna nic 

Kielich goryczy musiałaś pic 

Spójrz na ma boleść, co serce drze 

Jak łzy zraszają źrenice me 

Ucz mnie cierpliwie tu znosić ból 

Prowadź przez próby do nieba pól 

Gdy w mojej duszy wre krwawy bój 

Ty moje rany litośnie goj 

Wlej w nie balsamu niebiański dar 

Miłości Bożej rozpal w niej żar

Maryja, która przyjęła w osobie Jana każdego człowieka jako swoje dziecko jest dla nas wzorem. Wzorem wiary w sytuacjach próby i cierpienia, wzorem nadziei, kiedy wszystko wydaje się być stracone. A nade wszystko jest wzorem miłości, która nie lęka się cierpienia, osamotnienia, ofiary aż po współumieranie. Maryja bolejąca pod krzyżem swojego Syna a naszego Pana uczy nas wierności Bogu aż do końca. Przez jej orędownictwo możemy także i my łącząc swe cierpienia z ofiarą Jezusa na krzyżu ofiarować je jako wynagrodzenie Bogu za grzechy całego świata i wypraszać Boże miłosierdzie.

Treść dzisiejszego święta nawiązuje do faktu duchowego współcierpienia Maryi z Odkupicielem. Przeżywanie tej tajemnicy towarzyszy chrześcijaństwu od początku jego dziejów. Święto Matki Boskiej Bolesnej upowszechniał św. Bernard z Clairvaux i cystersi, a także serwici. Papież Pius VII po powrocie z niewoli napoleońskiej (1814) ustanowił je jako obowiązujące dla całego Kościoła, natomiast Pius X polecił je obchodzić w dniu 15 września. Przez wspomnienie Maryi Bolesnej uświadamiamy sobie cierpienia, jakie były udziałem Matki Bożej, która - jak nikt inny - była zjednoczona z Chrystusem, również w Jego męce, cierpieniu i śmierci. Niech to dzisiejsze święto ułatwi nam powrót do szkoły Maryi, do szkoły autentycznej miłości i współczucia.

Ks. Marcin Turowski

Rany Pana aż do wnętrza
w serce me głęboko wpój.

Cierpiącego tak niezmiernie
Twego Syna ból i ciernie
niechaj duch podziela mój.

Spraw, niech leję łzy obficie
i przez całe moje życie
serce me z Cierpiącym wiąż.

Pragnę stać pod krzyżem z Tobą,
z Twoją łączyć się żałobą,
w płaczu się rozpływać wciąż.

Panno Święta, swe dziewicze
zapłakane wznieś oblicze
jeden niech nas łączy płacz.

Spraw, niech żyję Zbawcy zgonem,
na mym sercu rozżalonym
Jego ból wycisnąć racz.

Niech mnie męki gwoździe zranią,
niechaj, kiedy patrzę na nią,
krew upoi mnie i krzyż.

Męką ognia nieustanną
nie daj gorzeć, Święta Panno,
w sądu dzień swą pomoc zbliż.

A gdy życia kres nastanie,
przez swą Matkę, Chryste Panie,
do zwycięstwa dojść nam daj.

Gdy ulegnie śmierci ciało,
obleczone wieczną chwałą,
dusza niech osiągnie raj.

LITANIA DO MATKI BOŻEJ BOLESNEJ

Kyrie eleison. Chryste eleison. Kyrie eleison.

Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu, Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty, Boże,

Matko zasmuceń, módl się za nami.

Matko, której duszę przeszył miecz,

Matko, która uciekłaś z Jezusem do Egiptu,

Matko, która w smutku szukałaś Go przez trzy dni,

Matko, która widziałaś Go wychłostanego i ukoronowanego cierniem,

Matko, która stałaś przy Nim, gdy wisiał na Krzyżu,

Matko, która wzięłaś Go w ramiona, gdy umarł,

Matko, która patrzyłaś na składanie Go w grobie,

O Maryjo Królowo Męczenników, ocal nas swymi modlitwami.

O Maryjo, pociecho strapionych,

O Maryjo, obrono słabych,

O Maryjo, siło lękliwych,

O Maryjo, światłości zrozpaczonych,

O Maryjo, opiekunko chorych,

O Maryjo, ucieczko grzeszników,

Przez gorzką Mękę Twego Syna,

Przez ból przeszywający Twoje serce,

Przez ciężkie brzemię Twej udręki,

Przez Twój smutek i opuszczenie,

Przez Twoją żałość matczyną,

Przez Twoje doskonałe poddanie się woli Bożej,

Przez Twoje pełne zasług modlitwy,

Od nadmiernego smutku,

Od tchórzostwa,

Od niecierpliwości,

Od niepokoju i niezadowolenia,

Od posępności i chmurnego usposobienia,

Od rozpaczy i niewiary,

Od ostatecznego braku skruchy,

My grzeszni, błagamy Cię, wysłuchaj nas.

Uchroń od nagłej śmierci,

Naucz nas, jak mamy umrzeć,

Wspieraj nas w naszym konaniu,

Strzeż nas od nieprzyjaciół,

Wiedź nas do szczęśliwego kresu,

Wyjednaj nam dar wytrwania,

Wspieraj nas przed trybunałem sądu,

Matko Boga,

Matko najbardziej opuszczona,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

P. Wspieraj nas Najświętsza Maryjo Panno.

W. W każdej porze i w każdym miejscu.

P. Módlmy się. Panie Jezu Chryste, Boże i Człowieku, spraw, błagamy Cię, aby Twoja umiłowana Matka Maryja, której duszę przeszył miecz w godzinie Twej męki, mogła nas bronić teraz i w godzinę naszej śmierci, przez Twoje zasługi, Zbawco świata, który z Ojcem i Duchem żyjesz i królujesz, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.